Աշխարհում մի խաղողի վազ կար, որը մտածեց. "Ինչ՞ու են մարդիկ ամեն տարի իրենից խաղող քաղում, տանում են այն, և ոչ ոք երբևէ իրեն շնորհակալություն չի ասում": Գեղեցիկ մի օր նրա մոտով մի իմաստուն մարդ էր անցնում և նրանից ոչ հեռու նստեց հանգստանալու:
"Ահա գաղտնիքը պարզելու իմ շանսը",-մտածեց վազը և մրմնջաց.
-Իմաստուն մարդ, դու տեսնում ես. ես խաղողի վազ եմ: Երբ իմ պտուղները հասունանում են, մարդիկ գալիս և տանում են դրանք: Նրանցից և ոչ մեկից շնորհակալության ակնարկ անգամ չեմ ստացել: Կարող ես արդյո՞ք ինձ բացատրել այդպիսի վարքի պատճառը:
Իմաստունը մտածեց և ասաց.
-Ամենայն հավանականությամբ, պատճառն այս է. բոլոր մարդկանց մոտ տպավորություն է ստեղծվել` իբր դու խաղող չծնել չես կարող:
ամեն մեկս ծնվել ենք կարծես այս կյանքում մեր դերն ունենալու համար,բայց ես կարծում եմ այս կյանքում հստակ իմ դերը չունեմ:Միայն կասեմ մի բան ես կօգնեմ ինչով կարող եմ ու ինչպես կարող եմ
ReplyDelete